Permanente bewoning van recreatiewoning eindelijk mogelijk?

U hebt een last gekregen om het permanent wonen in uw recreatiewoning te beëindigen. Heeft bezwaar maken en in beroep gaan zin? Gaat de ontwerp-"Instructieregel bewoning recreatiewoningen" u helpen?

De ontwerp-Instructieregel bewoning recreatiewoningen

In oktober 2025 heeft minister Mona Keijzer het ontwerp van de "Instructieregel bewoning recreatiewoningen" naar de Tweede en de Eerste Kamer gestuurd. Gemeenten worden door deze instructieregel verplicht om bewoning van recreatiewoningen toe te staan aan mensen die vanaf 16 mei 2024 of al langer onafgebroken in een recreatiewoning wonen en geen andere woning bezitten. De instructieregel legaliseert de bewoning voor een periode van tien jaar vanaf zijn inwerkingtreding.

Er zijn nogal wat negatieve reacties op ontvangen. Bij brief van maar liefst 14 kantjes van november 2025 heeft de Eerste Kamer daarom tal van vragen aan de minister gesteld. Bij brief van december 2025 heeft deze uitstel voor het beantwoorden ervan gevraagd. Hierna is het maanden stil geweest. 

Bij brief van april 2026 heeft de nieuwe minister Eleanor Boekholt-O'Sullivan de Eerste Kamer onder het kopje "Beter benutten bestaande woningvoorraad" het volgende geschreven: "Het kabinet wil de permanente bewoning van recreatiewoningen tijdelijk mogelijk maken. Onderzoeken naar de uitvoerbaarheid van de (concept)instructieregel hebben tot dusver nog niet tot werkbare oplossingen geleid. Ik ga in gesprek met de betrokken partijen om te proberen hier wel toe te komen."

Samenvattend, hier zit weinig schot in. Hier is voorlopig niets van te verwachten, áls er al nog wat van komt.

De permanente bewoning in de rechtspraak

Hoofdregel en uitgangspunt is: Permanent wonen in een recreatiewoning is niet toegestaan, is illegaal, want het is in strijd met het (tijdelijke) omgevingsplan. Burgemeester en wethouders mogen en zelfs moeten er dus handhavend tegen optreden, wat zij dan meestal door een last onder dwangsom doen. Alleen als handhavend optreden bij een bepaalde, individuele persoon onevenredig is (zijn individuele belang gaat dan boven het algemene belang), mag het niet.

De rechtbank Noord-Nederland heeft in een zaak over permanent wonen in een recreatiewoning in september 2025 een tussenuitspraak (RBNNE:2025:5903) en in februari 2026 een einduitspraak (RBNNE:2026:966) gedaan, die in dit verband de moeite van het bespreken waard zijn. 

Argument 1 van eiser: Veel recreatiewoningen op het park worden permanent bewoond en vanuit het recreatiepark bestaat er ook de wens dat dit mogelijk gemaakt wordt. Het blijkt geen argument te zijn. Burgemeester en wethouders geven aan tegen al die andere, illegale, permanente bewoning handhavend op te gaan treden. Mede hierom is de rechtbank er in zijn einduitspraak gauw klaar mee:

 "Daarbij is niet doorslaggevend dat een (groot) deel van de bewoners van het recreatiepark wil dat de recreatiewoningen permanent bewoond kunnen worden. Het is uiteindelijk aan de gemeenteraad of het college om hiertoe te besluiten, waarbij niet alleen de wens van bewoners afgewogen wordt maar ook het algemeen belang om recreatieparken te behouden. Er is ook onderzoek geweest naar eventuele mogelijkheden daarvoor, maar dit heeft uiteindelijk tot het besluit geleid dat permanente bewoning op het park niet (in enige vorm) toegestaan zal worden."

De bewoner moet dus écht heel bijzondere, hem persoonlijk betreffende omstandigheden aanvoeren. Hij voert verder aan:

Argument 2 van eiser: slechte, medische omstandigheden. Hierdoor niet antikraak kunnen gaan wonen.

Argument 3 van eiser: slechte, financiële omstandigheden. Hierdoor, nog afgezien van de te korte inschrijvingsduur, geen sociale huurwoning kunnen betrekken.

Op grond hiervan komt de rechtbank tot de conclusie dat burgemeester en wethouders de persoonlijke omstandigheden onvoldoende in de besluitvorming hebben betrokken. Eiser wint het beroep. Burgemeester en wethouders moeten een nieuwe beslissing op bezwaar nemen.

Blij gemaakt met een dode mus?

Let wel: De rechtbank heeft eiser niet definitief gelijk gegeven. Zij heeft alleen geoordeeld dat burgemeester en wethouders de last onder dwangsom in hun beslissing op bezwaar niet goed genoeg gemotiveerd hebben. Burgemeester en wethouders krijgen een herkansing. Zij moeten een nieuwe beslissing op bezwaar gaan nemen, die inhoudelijk hetzelfde mag zijn, maar die zij beter moeten motiveren. Eiser kan dan weer in beroep. Enzovoort, totdat de rechtbank in beroep of de Afdeling in hoger beroep uiteindelijk haar uitspraak in plaats van de beslissing op bezwaar stelt, áls eiser ondanks de verbeterde motivering van het besluit al blijft winnen.

De bewoner heeft dus, als burgemeester en wethouders niet toegeven, nog een lange weg te gaan, met een onzekere en vaak negatieve uitkomst.

Motiveer uw persoonlijke omstandigheden héél goed!

Mijn advies aan u als u permanent in een recreatiewoning woont en met handhaving te maken krijgt: Steek de nodige tijd in het zoeken, vinden, naar voren brengen en onderbouwen van uw bijzondere, persoonlijke omstandigheden. U moet het écht erger hebben dan (bijna) alle anderen, anders gaat uw individuele belang niet boven het algemene belang van de handhaving. En laat een deskundige advocaat of jurist meekijken. Hij of zij zal u helpen óf om uw bijzondere, persoonlijke omstandigheden beter te onderbouwen en naar voren te brengen óf om u van feitelijk kansloze procedures af te houden.